„Ik had deze obsessieve gedachten en verlangens die ik probeerde te beheersen, maar dat lukte me niet. Ik was volledig bezeten.
Ik doodde niet omdat ik boos op hen was, niet omdat ik hen haatte — ik doodde omdat ik hen bij me wilde houden.
En naarmate mijn obsessie groeide, begon ik delen van hun lichamen te bewaren — schedels en skeletten.”
Tussen 1978 en 1991 vermoordde Jeffrey Dahmer zeventien mannen.
Hij lokte hen met rust en zachtaardigheid, dronk hen vervolgens onder, ontnam hen het leven, en bewaarde hen.
Sommigen tekende hij, anderen fotografeerde hij. Hij probeerde hen voor altijd te bewaren.
Voor de rechtbank verklaarde hij: „Ik heb niet uit haat gehandeld.”
Hij zei dat hij het uit liefde had gedaan — uit de onbeheersbare behoefte om te bezitten, om nooit verlaten te worden, om vast te houden aan wat anders zou verdwijnen.
In die obsessie werd iets paranormaals geboren: het naast elkaar bestaan van twee aanwezigheden binnen één lichaam, twee onlosmakelijke en met elkaar in oorlog zijnde naturen.
Het is binnen die zwevende ruimte dat Jeffrey wordt geboren — het tweede parfum ter wereld gewijd aan een seriemoordenaar, en het tweede hoofdstuk van Spiritica’s Crime Collection.
Een parfum dat dualiteit, de verdeelde geest, en de spanning tussen licht en duisternis onderzoekt.
De compositie ontstond uit een gedeelde visie.
Naast oprichter Daniele Muratori Caputo werkten de parfumeurs Paolo Cerizza en Lorenzo Orlandi Berti samen aan het creëren van een complex en verontrustend olfactorisch evenwicht, waarin koude en zoetheid elkaar afwisselen als geestestoestanden.
De opening is scherp, koud, bijna klinisch: ijskoud bier, popper-accord, witte sinaasappel, levende gist, zure aldehyden.
Het is de geur van het dagelijks leven voordat het breekt — de bedrieglijke rust van een schone kamer, het moment vóór de val.
Het hart opent als een wond die ademt: vies tapijt, anjer, gestold bloed, menselijk zweet, scherp lemmet.
De lucht wordt zwaar, bijna vast.
Het is de geur van een geest die uiteenvalt, van het paranormale echo dat aanhoudt, van aanwezigheden die buiten de tijd zweven — een wereld waarin werkelijkheid en hallucinatie naast elkaar bestaan, waarin lichaam en ziel in elkaar oplossen.
De basis is de zoetste bekentenis: gesmolten plastic, vochtige kelder, amber, berk, vetiver.
Het is de verontrustende streling van een toxische liefde, de belofte die weigert te vervagen, de tederheid die verandert in obsessie.
Een geur die zich aan de huid vastklampt als een herinnering die niet wil sterven.
Een speciale vermelding gaat naar Lorenzo en zijn team bij Only the Dreamers, die een uniek in zijn soort dopje creëerden met een buitengewone, geflockte en lasergegraveerde afwerking — een exclusieve textuur die precies het tapijt van Jeffreys appartement nabootst.
Jeffrey is een extreem olfactorisch werk.
Een verhaal van aantrekking en vernietiging, van tederheid en waanzin.
Een parfum dat niet louter oproept — het ademt, het blijft hangen, het bezit.
Het is geen commercieel product.
Het is een artistieke creatie — vrij en weloverwogen — die de taal van geur gebruikt als middel voor verhaal en introspectie.
Zoals een film of een boek vertelt Jeffrey, provoceert het en nodigt het uit tot reflectie.
Het is een draagbaar kunstwerk, een fragment van verontruste en pijnlijk werkelijke menselijkheid, omgezet in zintuiglijke ervaring.
Voor de historische en conceptuele ontwikkeling van deze geur werkte de oprichter ook samen met Daniela Cavallo, afgestudeerd in de rechten en criminoloog, die hielp bij het definiëren van het gedragsprofiel van de moordenaar en de narratieve structuur van het project.
Zoals ze zelf verklaart:
„Parfum wordt een dialoog tussen emotionele en narratieve prikkel — een artistiek werk dat de menselijke ziel en haar tegenstrijdigheden verkent.”
„Dahmer roept zeer bijzondere en onconventionele noten op. Het is een narcotische geur, koud maar tegelijkertijd in staat een gevoel van warmte op te wekken — de omhelzing van een man.”
Na zijn arrestatie pleitte Jeffrey Dahmer volledig schuldig.
Hij koos ervoor om met de onderzoekers samen te werken en vroeg de rechter om de doodstraf — een vonnis dat hem niet werd opgelegd, aangezien dit in die staat niet was toegestaan.
